Dziś od rana na ustach i językach wszystkich, oprócz tematów czysto budowlanych, była wieprzowina.
Udało nam się kupić wieprzowinę, a kenijski kucharz został poinstruowany jak zamienić kupę mięsa na schabowe. Największe wydarzenie kulinarne ostatnich 4 miesięcy. SCHABOWE!
Niektórzy nie dowierzali, dopóki nie zobaczyli, część od rana czekała na kolację zaglądając z zaciekawieniem do kuchni. Porażka była wielce prawdopodobna, gdyż wołowinka zdobyta wczoraj na pierogi, nieopatrznie została zamieniona przez kucharza w kawałki gotowanego mięsa. Pierogi z mięsem pozostały jedynie marzeniem (mimo, że wbrew przypuszczeniom okazało się że w Jubie można nabyć nawet maszynkę do mięsa !!!).
No a wracając do schabowych (powinnam chyba jednak wykazać trochę respektu i pisać Schabowe, przez duże S).
Kolacja jest codziennie o 19. O 18:30 w biurze zaczęło się poruszenie. Żeby skończyć przed tą 19 i załapać się chociaż na kawałeczek mięsa ze świni, świneczki, świniuni... Kotlecik, kotleciczek...
Udało się! Kucharz dziwnym trafem przewidział popularność Schabowych i zrobił ich całkiem przyzwoitą ilość, tak że nawet spóźnialscy (wśród których kurcze zazwyczaj się znajduję) załapali się.
Spotykamy się przy stole, zachwycając się Schabowymi. Co prawda duuużo im brakowało do Schabowych, które mamy w zakorzenione w czeluściach pamięci, gdzie jest miejsce też na zapach ciasta mamy albo smak sera żółtego z pomidorkiem, ale zawsze to coś. Jak to mawiają przodkowie i dziadkowie: na beświniu i pseudo kotlet jest Schabowym (czy coś w tym stylu).
Kiedy już pierwszy wieprzowy głód został zaspokojony zaczęliśmy zastanawiać co by tu zrobić, skoro już wiemy skąd brać wieprzowinę:
- Ej no to może zarządzę schabowe w każdą środę? To tak akurat środek tygodnia.
- Nie no już lepiej na weekend bo to tak świątecznie.
- No... a co jeśli wieprzowinę będą przywozić w piątek?
- Ooooo to akurat! W piątek nie wszyscy będą jedli!
- No taaaak, bo co na to religia? W piątek nie je się przecież mięsa;)
- Aaaa dajcie spokój. Przecież bóg nie zagląda do Juby, jego zoom tu nie sięga!
(wszyscy przytakując): no taaaaaak. Cholera....
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kulinarnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kulinarnie. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 4 czerwca 2009
wtorek, 1 stycznia 2008
Eksperymenty kulinarne;)
Wełence zachciało się pić. Zachciało mu się również poznać nowe koreańskie smaki. Wziął więc z półki w sklepie puszkę, w której krył się napój o niezidentyfikowanej nazwie, z obraskiem drzewka na opakowaniu. No to spróbujmy:)
Napój okazał się orzeźwiającym, nawet bardzo, wziąwszy pod uwagę fakt, że pachniał jak woda kolońska i smakował jak woda brzozowa. Przy okazji dowiedzieliśmy się też, że drzewem na opakowaniu była sosna;) Pycha, aczkolwiek wszystkim amatorom eksperymentowania polecam ostrożność coby uniknąć picia wody kolońskiej lub jedzenia sea food z jajkiem:)
Napój okazał się orzeźwiającym, nawet bardzo, wziąwszy pod uwagę fakt, że pachniał jak woda kolońska i smakował jak woda brzozowa. Przy okazji dowiedzieliśmy się też, że drzewem na opakowaniu była sosna;) Pycha, aczkolwiek wszystkim amatorom eksperymentowania polecam ostrożność coby uniknąć picia wody kolońskiej lub jedzenia sea food z jajkiem:)
wtorek, 11 grudnia 2007
Kultura jedzenia
Korea, zresztą jak cała Azja, ma specyficzną kulturę jedzenia. Skupię się jednak na tej koreańskiej, bo innych jeszcze nie poznałam (podkreślam słowo JESZCZE;P).
Po pierwsze i oczywiste - jemy pałeczkami i łyżką (w Japonii na przykład ten drugi przyrząd już nie jest dopuszczalny). Pałeczki zazwyczaj są tu metalowe, ale można też spotkać drewniane - zazwyczaj w japońskich restauracjach lub w jedzeniu na wynos (penią wtedy funkcję naszych plastikowych sztućców).
Posiłki są bardzo ważnym elementem dnia, jedzone w wyznaczonych godzinach i w dużych grupach (albo rodzinach). Kiedy profesor postanowił zrobić nam zajęcia wcześniej i miały zacząć się o 12 w południe (czyli godzina kiedy rozpoczyna się lunch) to czując się winny, że pozbawia nas lunchu, zogranizował kimbaba na zajęcia (kimbab - coś podobnego do maki japońskiego, tylko że bez ryby i owinięte w kim - taki suszony wodorościk). Warto też wspomnieć, że zazwyczaj je się ze wspólnego "garnka" i zdarza się nawet pić wodę z jednej szklanki, a soju z jednego kieliszka przekazywanego od osoby do osoby.
Najciekawszym zjawiskiem jest jednak sam proces jedzenia. Im głośniej się mlaska i im szerzej otwiera buzię tym lepiej. Najlepsze odgłosy wychodzą przy wciąganiu makaronu i innych kluseczek;))) Mlask, ciam ciam, chlip i chlup to normalne odgłosy w koreańskich restauracjach.
W stan zupełnej konsternacji wprowadził nas jednak dzisiaj zasłyszany odgłos oznaczający: "Ależ mi smakuje". Skupione nad swoim ryżykiem w glinianej misce (tzn. dolsot) nagle słyszymy przeszywający i donośny odgłos siarczystego beknięcia dochodzący ze stolika stojącego kilka metrów dalej. Koleś powinien jeszcze poklepać się po brzuchu i powiedzieć: Masissojo (czyli: dobre!). Niby jesteśmy już tu kilka miesięcy, ale naprawdę odechciało nam się jeść... ;)
Po pierwsze i oczywiste - jemy pałeczkami i łyżką (w Japonii na przykład ten drugi przyrząd już nie jest dopuszczalny). Pałeczki zazwyczaj są tu metalowe, ale można też spotkać drewniane - zazwyczaj w japońskich restauracjach lub w jedzeniu na wynos (penią wtedy funkcję naszych plastikowych sztućców).
Posiłki są bardzo ważnym elementem dnia, jedzone w wyznaczonych godzinach i w dużych grupach (albo rodzinach). Kiedy profesor postanowił zrobić nam zajęcia wcześniej i miały zacząć się o 12 w południe (czyli godzina kiedy rozpoczyna się lunch) to czując się winny, że pozbawia nas lunchu, zogranizował kimbaba na zajęcia (kimbab - coś podobnego do maki japońskiego, tylko że bez ryby i owinięte w kim - taki suszony wodorościk). Warto też wspomnieć, że zazwyczaj je się ze wspólnego "garnka" i zdarza się nawet pić wodę z jednej szklanki, a soju z jednego kieliszka przekazywanego od osoby do osoby.
Najciekawszym zjawiskiem jest jednak sam proces jedzenia. Im głośniej się mlaska i im szerzej otwiera buzię tym lepiej. Najlepsze odgłosy wychodzą przy wciąganiu makaronu i innych kluseczek;))) Mlask, ciam ciam, chlip i chlup to normalne odgłosy w koreańskich restauracjach.
W stan zupełnej konsternacji wprowadził nas jednak dzisiaj zasłyszany odgłos oznaczający: "Ależ mi smakuje". Skupione nad swoim ryżykiem w glinianej misce (tzn. dolsot) nagle słyszymy przeszywający i donośny odgłos siarczystego beknięcia dochodzący ze stolika stojącego kilka metrów dalej. Koleś powinien jeszcze poklepać się po brzuchu i powiedzieć: Masissojo (czyli: dobre!). Niby jesteśmy już tu kilka miesięcy, ale naprawdę odechciało nam się jeść... ;)
środa, 5 grudnia 2007
Służba nie drużba
Ola została zaproszona na kolację ze znajomymi z labu. Oczywiście, że skorzystała z zaproszenia - nie jest taka nierozsądna, żeby grzecznie podziękować za darmową wyżerkę w koreańskiej restauracji, co z resztą zawsze ma wartość dodaną - nowe informacje i cspostrzeżenia o życiu Koreańczyków.
W tenże sposób Ola poznała Koreańczyka, który w poprzednim semestrze był w Polsce. Bardzo miło wspomina ten czas, ale najbardziej w jego pamięci utknęły (w kolejności wypowiadania przez tegoż nowego znajomego Oli): Hybrydy (kiedy był baaaardzo mocno pod wpływem alkoholu ze swoimi kolegami z Francji i chyba Włoch), wódka, którą wlewali w niego przeklęci studenci polscy gdzieś w akademiku, przed wyjściem do Hybryd, schabowy, świeże warzywa i pola rzepakowe w drodze pociągiem do Sopotu. No cóż, przykro się zrobiło Oli, bo oprócz wódki, schabowych i nieznośnych studentów Polska ma trochę więcej do zaoferowania... tak by się wydawało, ale Ola, jak już wspominała, mało wie o życiu.
Ale wracając do kolacji: najpierw oczywiście samgyopsal (o którym więcej tu ), soju obowiązkowo (Koreańscy mężczyźni chyba popłakaliby się, gdyby soju nie było na stole) i mnóstwo innych dań, przystawek, dodatków, makaronów, zup i wszystkiego...
Olę posadzono obok profesora więc czuła się lekko onieśmielona, dopóki nie zobaczyła, że tenże profesor wychyla już kolejną pięćdziesiątkę soju i robi się czerwony (stopień czerowości twarzy oznacza poziom alkoholu ze słodkich ziemniaków we krwi - im intensywniejsza barwa tym profesor bardziej tracił kontakt ze światem;)). Profesorowi wtórowało kilku pobliskich Koreańczyków, o równie czerwonych licach;))) Okazało się, że mieli dwa powody do wlewania w siebie soju:
1/ Jeden z wtórujących Koreańczyków wybierał się na randkę. A ponieważ był grubo po trzydziestce i nie miał obycia z kobietami to profesor dawał mu dobre rady: jak to zrobić, żeby dziewczynę zamienić w żonę;)
2/ Cała kolacja była wydana na cześć jednego z kolegów labowych - jutro idzie do wojska.
Właśnie, wojsko. W Korei każdy mężczyzna ma obowiązek dwuletniej służby. Koledze z labu poszczęściło się - idzie tylko na 4 tygodnie. W końcu studia, kariera naukowa i takie tam - to przecież się bardzo liczy i koleś zawsze może się przysłużyć państwu w inny sposób niż bieganiem z nienaładowanym karabinem;)
Ola była bardzo ciekawa, czy kolega z labu cieszy się, że idzie do woja. Więc zapytała o to, dając upust swoim niezmierzonym pokładom wścibstwa i ciekawości. Dowiedziała się, że kolega bardzo się cieszy, że to tylko 4 tygodnie i że będzie mógł sobie pobiegać, poćwiczyć, wyrobić mięśnie i dopracować sylwetkę. Jak Ola dodała jeszcze że w Polsce to za mundurem panny sznurem to bardzo się ucieszył, że może i w jego przypadku tak będzie. Nic tylko trzymać kciuki, żeby 4-tygodniowa służba państwu przyniosła wymierne korzyści także dla jednego z rekrutów;))))
W tenże sposób Ola poznała Koreańczyka, który w poprzednim semestrze był w Polsce. Bardzo miło wspomina ten czas, ale najbardziej w jego pamięci utknęły (w kolejności wypowiadania przez tegoż nowego znajomego Oli): Hybrydy (kiedy był baaaardzo mocno pod wpływem alkoholu ze swoimi kolegami z Francji i chyba Włoch), wódka, którą wlewali w niego przeklęci studenci polscy gdzieś w akademiku, przed wyjściem do Hybryd, schabowy, świeże warzywa i pola rzepakowe w drodze pociągiem do Sopotu. No cóż, przykro się zrobiło Oli, bo oprócz wódki, schabowych i nieznośnych studentów Polska ma trochę więcej do zaoferowania... tak by się wydawało, ale Ola, jak już wspominała, mało wie o życiu.
Ale wracając do kolacji: najpierw oczywiście samgyopsal (o którym więcej tu ), soju obowiązkowo (Koreańscy mężczyźni chyba popłakaliby się, gdyby soju nie było na stole) i mnóstwo innych dań, przystawek, dodatków, makaronów, zup i wszystkiego...
Olę posadzono obok profesora więc czuła się lekko onieśmielona, dopóki nie zobaczyła, że tenże profesor wychyla już kolejną pięćdziesiątkę soju i robi się czerwony (stopień czerowości twarzy oznacza poziom alkoholu ze słodkich ziemniaków we krwi - im intensywniejsza barwa tym profesor bardziej tracił kontakt ze światem;)). Profesorowi wtórowało kilku pobliskich Koreańczyków, o równie czerwonych licach;))) Okazało się, że mieli dwa powody do wlewania w siebie soju:
1/ Jeden z wtórujących Koreańczyków wybierał się na randkę. A ponieważ był grubo po trzydziestce i nie miał obycia z kobietami to profesor dawał mu dobre rady: jak to zrobić, żeby dziewczynę zamienić w żonę;)
2/ Cała kolacja była wydana na cześć jednego z kolegów labowych - jutro idzie do wojska.
Właśnie, wojsko. W Korei każdy mężczyzna ma obowiązek dwuletniej służby. Koledze z labu poszczęściło się - idzie tylko na 4 tygodnie. W końcu studia, kariera naukowa i takie tam - to przecież się bardzo liczy i koleś zawsze może się przysłużyć państwu w inny sposób niż bieganiem z nienaładowanym karabinem;)
Ola była bardzo ciekawa, czy kolega z labu cieszy się, że idzie do woja. Więc zapytała o to, dając upust swoim niezmierzonym pokładom wścibstwa i ciekawości. Dowiedziała się, że kolega bardzo się cieszy, że to tylko 4 tygodnie i że będzie mógł sobie pobiegać, poćwiczyć, wyrobić mięśnie i dopracować sylwetkę. Jak Ola dodała jeszcze że w Polsce to za mundurem panny sznurem to bardzo się ucieszył, że może i w jego przypadku tak będzie. Nic tylko trzymać kciuki, żeby 4-tygodniowa służba państwu przyniosła wymierne korzyści także dla jednego z rekrutów;))))
piątek, 2 listopada 2007
Gdzie kucharek sześć...
Ponieważ intensywnie obcujemy z kuchnią korańską, najwyższy nadszedł czas na zmierzenie się z nią od zaplecza. Oznacza to mniej więcej tyle, że dziewczynki postanowiły uzyskać synergię z połączenia polskiego zmysłu kulinarnego z koreańskimi przepisami na sesak bibimbab (새싹비빔밥) i bulgogi (불고기). Kuchareczki jak nie patrzeć:

Żadnych strat w palcach i ludziach:) Wiedząc, że po przygotowaniu jedzenia trzeba będzie je zjeść starałyśmy się nie zrobić niczego głupiego. Zresztą, jak już ustaliłyśmy wcześniej, nas można posądzić o wszystko, ale nie o głupie rzeczy:))))))
Zapowiadało się wyśmienicie:

Smakowało też całkiem nieźle, ale chyba nie wszystkim.

Zdaje się, że dodałam trochę za dużo sosu z czerwonej papryczki:)))
Ale fakt, że post ten napisałam własnoręcznie może uspokoić Czytelników: gotowanie przeżyłam! I szczerze mówiąc smakowało mi bardzo:)

Żadnych strat w palcach i ludziach:) Wiedząc, że po przygotowaniu jedzenia trzeba będzie je zjeść starałyśmy się nie zrobić niczego głupiego. Zresztą, jak już ustaliłyśmy wcześniej, nas można posądzić o wszystko, ale nie o głupie rzeczy:))))))
Zapowiadało się wyśmienicie:

Smakowało też całkiem nieźle, ale chyba nie wszystkim.

Zdaje się, że dodałam trochę za dużo sosu z czerwonej papryczki:)))
Ale fakt, że post ten napisałam własnoręcznie może uspokoić Czytelników: gotowanie przeżyłam! I szczerze mówiąc smakowało mi bardzo:)
środa, 3 października 2007
Od dzis nie jem jajek i owoców morza!
To był ciężki dzień...
Wstałam o 12, czyli o świcie (w Polsce:P) i zabrałam sie za nauke (tak, tak, juz dość świątecznego obijania się). No i nalezy dodać, ze dzis w Korei znowu święto i znowu zajęcia odwołane:]]] jak mi smutno z tego powodu:P Przyjechalam tu zeby sie uczyc i czerpać widzę z tętniącego źródła a tu znowu jakieś święto i kolejna okazja przepada... Tym razem Foundation Day, czyli Koreańczycy świetują założenie prapaństwa przed 5-tysiącami lat. No dobrze, a ja razem z nimi, zeby nie było.
No i sie tak uczyłam, robilam case study, czytałam, pisałam maile i w ogóle oglądalam kawałki wczorajszej debaty naszych czołowych, sławnych i popularnych polityków:] Aż tu nagle z nienacka w moim brzuchu dezwało się wołanie o strawę... No to nie ma co-nakarmiłam umysł to czas na żołądek - żeby nie było ze jestem niesprawiedliwa:)))
I to był błąd. Powinnam w ogóle nie ruszać sie z akademika:P
Zaczęło się od tego że nie dogadałyśmy się z panem kelnerem (dla odmiany) i zamiast dwóch dań dostałyśmy 3. No dobrze... Chciałoby się pokłócić, ale w jakim języku? No to przełknęłyśmy to - trudno, nie znamy języka to będziemy za to płacić... Ale okazało się, że niechciane danie było jajkami smażonymi na wodzie z miljonem osmiorniczek, krewetek i małż w środku. Dodam, że kucharz zapomniał o przyprawach, a zwłaszcza o soli. No ale wyglądalo calkiem nieźle, wiec czemu by nie spróbowac? To był błąd nr dwa. Najgorsze ze zanim mój zgłodniały żoładek wypuscił w obieg "żołądek - mózg" informacje, że jedzenie jest niezjadliwe to już zdążył troche popróbować. Bleeeee i fuj - odstawiłam na bok, ale nadal unosił sie zapach jajek z sea food, jah, odsunelam dalej.
Okazało się także ze pozostałe 2 dania też były z jajkami, a w dodatku jedno z nich bylo polane keczupem, jakim u nas polewają frytki w tanich budkach. Mozliwe ze to jest tutaj przysmakiem, ale mi nie przypadlo do gustu, a nawet odpadło:P
Dobrze ze chociaz soju bylo dobre bo to byłaby kompletna porażka:P Soju smakowało jak pinacolada z cytryną, wiec bomba:]
No i nauczka po dniu dzisiejszym, o ktorej nie omieszkały mi wspomnieć dziewczyny (dziewczyny są zapobiegliwe - nie próbują tu niczego jesli nie znają nazwy:P): nie eksperymentuj z jedzeniem jeżeli w pobliżu nie ma Tomka...
Wiec nie pozostaje mi nic innego jak poprosić Tomka o przewodnik po niezjadliwym jedzeniu:))))
Wstałam o 12, czyli o świcie (w Polsce:P) i zabrałam sie za nauke (tak, tak, juz dość świątecznego obijania się). No i nalezy dodać, ze dzis w Korei znowu święto i znowu zajęcia odwołane:]]] jak mi smutno z tego powodu:P Przyjechalam tu zeby sie uczyc i czerpać widzę z tętniącego źródła a tu znowu jakieś święto i kolejna okazja przepada... Tym razem Foundation Day, czyli Koreańczycy świetują założenie prapaństwa przed 5-tysiącami lat. No dobrze, a ja razem z nimi, zeby nie było.
No i sie tak uczyłam, robilam case study, czytałam, pisałam maile i w ogóle oglądalam kawałki wczorajszej debaty naszych czołowych, sławnych i popularnych polityków:] Aż tu nagle z nienacka w moim brzuchu dezwało się wołanie o strawę... No to nie ma co-nakarmiłam umysł to czas na żołądek - żeby nie było ze jestem niesprawiedliwa:)))
I to był błąd. Powinnam w ogóle nie ruszać sie z akademika:P
Zaczęło się od tego że nie dogadałyśmy się z panem kelnerem (dla odmiany) i zamiast dwóch dań dostałyśmy 3. No dobrze... Chciałoby się pokłócić, ale w jakim języku? No to przełknęłyśmy to - trudno, nie znamy języka to będziemy za to płacić... Ale okazało się, że niechciane danie było jajkami smażonymi na wodzie z miljonem osmiorniczek, krewetek i małż w środku. Dodam, że kucharz zapomniał o przyprawach, a zwłaszcza o soli. No ale wyglądalo calkiem nieźle, wiec czemu by nie spróbowac? To był błąd nr dwa. Najgorsze ze zanim mój zgłodniały żoładek wypuscił w obieg "żołądek - mózg" informacje, że jedzenie jest niezjadliwe to już zdążył troche popróbować. Bleeeee i fuj - odstawiłam na bok, ale nadal unosił sie zapach jajek z sea food, jah, odsunelam dalej.
Okazało się także ze pozostałe 2 dania też były z jajkami, a w dodatku jedno z nich bylo polane keczupem, jakim u nas polewają frytki w tanich budkach. Mozliwe ze to jest tutaj przysmakiem, ale mi nie przypadlo do gustu, a nawet odpadło:P
Dobrze ze chociaz soju bylo dobre bo to byłaby kompletna porażka:P Soju smakowało jak pinacolada z cytryną, wiec bomba:]
No i nauczka po dniu dzisiejszym, o ktorej nie omieszkały mi wspomnieć dziewczyny (dziewczyny są zapobiegliwe - nie próbują tu niczego jesli nie znają nazwy:P): nie eksperymentuj z jedzeniem jeżeli w pobliżu nie ma Tomka...
Wiec nie pozostaje mi nic innego jak poprosić Tomka o przewodnik po niezjadliwym jedzeniu:))))
piątek, 31 sierpnia 2007
Legenda o psie
I juz nikt mi nie powie, ze plotki, ze koreanczycy jedza psy nie sa prawdziwe...
Dzis na wlasne oczy widzialam wedzonego/pieczonego psa!
Dzis na wlasne oczy widzialam wedzonego/pieczonego psa!
środa, 29 sierpnia 2007
sobota, 28 lipca 2007
I love sushi!!!
Ja to nie wiem co zescie mi wszyscy naopowiadali o obrzydliwosci sushi i wyzszosci schabowego nad surowa ryba zawinieta w ryz. Otoz mialam szanse i przyjemnosc zjesc, po raz pierwszy w moim krotkim zyciu, prawdziwe pyszne sushi, ktore wygladalo tak:

i bylo tak pyszne ze gdybym tylko mogla jadlabym sushi codzienie do konca zycia!!! A do tego jeszcze gorace sake i po prostu zyc nie umierac! Pychote, niebo w gebie, moglabym sie nad tym tak rozwodzic... ;]
Dlatego uwaga do mojej sis: kochanie, powinnas sprobowac dobrego sushi to na stowe by ci posmakowalo:]
I do calej reszty: jedzcie sushi! ;]
i bylo tak pyszne ze gdybym tylko mogla jadlabym sushi codzienie do konca zycia!!! A do tego jeszcze gorace sake i po prostu zyc nie umierac! Pychote, niebo w gebie, moglabym sie nad tym tak rozwodzic... ;]
Dlatego uwaga do mojej sis: kochanie, powinnas sprobowac dobrego sushi to na stowe by ci posmakowalo:]
I do calej reszty: jedzcie sushi! ;]
Subskrybuj:
Posty (Atom)
